رونمایی از سنگ یادمان شهدای ایرانی در بوسنی


روی سنگ در دو محراب کوچکتر راست و چپ که دو حاشیه کوچک نقره ای دارد به دو زبان فارسی و بوسنیایی نوشته شده:
به یاد شهدای ایرانی که جان خود را برای تحقق صلح در کشور بوسنی و هرزگوین نثار کردند.

برگزاری بیست و پنجمین سالگرد شهادت شهید رسول حیدری و شهید محمد آودیچ در بوسنی


سلیمان افندی چلیکوویچ در این مراسم ضمن گرامیداشت یاد و خاطراه شهدای جنگ بوسنی و هرزگوین، جمهوری اسلامی ایران را یکی از دوستان واقعی و راستین بوسنی و هرزگوین عنوان کرد که در تمام شرایط به خصوص روزهای سخت و دشوار جنگ در کنار دولت و مردم بوسنی ایستاد.

دعوت به نشست «سلام سارایوو»


از کتاب های «لبخند من، انتقام من است» ، «کارت پستال­هایی از گور» و «خداحافظ سارایوو» در این مراسم رونمایی خواهد شد.

تمدید فراخوان حضور در سالگرد نسل‌کشی سربرنیتسا


فراخوان شرکت در پیاده روی مارش میرا تا تاریخ ١٣٩٧/١/٢٧ تمدید شد.

فراخوان حضور در سالگرد نسل‌کشی سربرنیتسا


تشکل مردم‌نهاد رهروان ستارگان هدایت با همکارى کالج فارسی بوسنیایى، به مناسبت بیست و سومین سالگرد نسل‌کشی سربرنیتسا برگزار می‌کند:

گردهم‌آیی بین‌المللی فعالان صلح و مقاومت در بوسنی و هرزگوین، هم‌زمان با راه‌پیمایی مارش میرا

صرب‌ها و کروات‌ها چگونه قصد داشتند بوسنی را تقسیم کنند؟


او به ما گفت که او با میلوشویچ توافق کرده تا دو تیم در راستای عادی‌سازی روابط میان صربستان و کرواسی کار مذاکره کنند. با این حال، لازم بود که ایده اصلی این مذاکرات را پنهان نگه داریم…

دیتون یک اجبار بود نه یک انتخاب!


البته امروز خیلی‌ها ممکن است بگویند امضای توافق‌نامه اشتباه بود و باید جنگ ادامه پیدا می‌کرد. این افراد شرایط آن زمان را مدنظر قرار نمی‌دهند و از دور به ماجرا نگاه می‌کنند…

کربلای سرپل ذهاب


در اینجا،
در کربلای سرپل
چه می‌بینی؟

جرقه‌ای رو به خاموشی


به بهانه‌ی ۱۹ اکتبر سالمرگ علی عزت بگوویچ، رییس‌جمهور فقید بوسنی

مرزها و بازسازی آنها در بوسنی

Gafic/Bosnia - PB Caption: SARAJEVO, BOSNIA - 2014: View of mountain Trebevic from the opposite side. In the background, on the right is mountain Trebevic. Its dominance over the city is clearly visible. This is the view from ÃÂýuÃÂÃÂ, another dominant hill overlooking the hill (the name in Bosnian language means goldbladder) and it used to be another site of extreme close combat. This hill was also covered by thick forest but it was cut down by the shelling and then picked up to the last bit by the Sarajevans in search for fuel. As the city was without gas, electricity or petrol the wood was the only source of energy (Photo by Ziyah Gafic)

در نوامبر ۱۹۹۵ طرح صلح دیتون جنگ بوسنی را متوقف کرد. این کار با تقسیم کشور بین گروه های درگیر در جنگ صورت پذیرفت. نیمی از قلمرو به صرب های بوسنی و نیم دیگر به بوشنیاک های مسلمان و کروات های بوسنی تخصیص داده شد. بر اساس توافق حزب های کنترل کننده این دو بخش، ریپابلیکا سرپسکا و فدراسیون بوسنی و هرزگوین باید این دو ناحیه را به صورت یک کشور واحد اداره کنند. در سال ۱۹۹۶ این مرز توسط حافظان صلح ناتو به صورت کامل مشخص گردید و در آن زمان عبور و مرور کمی از این مرز صورت می گرفت. امروزه این مرز تا حد زیادی نامرئیست و تنها در نقشه ها دیده می شود ولی عملا هیچ کنترل یا گمرکی روی این مرز وجود ندارد. با این وجود در مناطقی حضور این مرز احساس می شود. مثلا اگر شما بخواهید در گذر از این مرز بین دو شهر بزرگ در شمال به نام های بانجا لوکا و توزلا رفت و آمد کنید، متوجه می شوید که هیچ خط اتوبوسی بین این دو مقصد وجود ندارد و آسان تر است در سفری پنج ساعته به سارایوو برگردید و از آنجا دوباره به سمت شمال به طرف شهر دیگر حرکت کنید.
شهر سربرنیتسا که همچنان بقایای قربانیان نسل کشی سال ۱۹۹۵ در آن چند وقت یک بار کشف و به خاک سپرده می شوند، در میان منطقه ای تقریبا تماما صرب نشین قرار گرفته است. پاک سازی نژادی این شهر را عملا از مسلمانان خالی کرد و بوسنیاک هایی که تصمیم به بازگشت به این شهر گرفته اند با مشکلات زیادی دست به گریبانند. از پیدا کردن کار تا اطمینان از این که فرزندانشان از القای برداشتی یک جانبه از تاریخ در مدارس در امان هستند.
“دیتون” یکی از محبوب ترین و در عین حال تنفر برانگیزترین واژه ها در بوسنیست. دیتون جنگ را پایان بخشید و انسان های زیادی را از مرگ حفظ کرد، ولی این کار را با تکیه بر ملی گرایی نژادی صورت داد که خود عامل جنگ بود. دیتون چنان ساختار حکومتی ضعیفی را در بوسنی حاکم کرد که هیچ چیز برپایه ی آن قابل بنا نیست و در نتیجه بوسنی امروزه کشوری فقیر است. بیست سال از عدم وجود جنگ و نه صلح، گذشته است و همچنان بوسنی نام یک منطقه است و نه نام یک ملت.
بسیاری از ساکنین بوسنی، حتی جوانان، اعتقاد دارند که هویت نژادی همواره مهمترین عامل در سیاست در بوسنی باقی خواهد ماند و تصور یک کشور یکپارچه در آینده چیزی جز یک خیال وهم آلود نیست. بر این اساس هر نژادی تنها به بقای خود می اندیشد و در بستری که هیچ پروژه ی مشترکی شکل نمی گیرد صحبت از یک جامعه ی واحد بی نتیجه است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.